Neden?

Merhaba sevgili okurlarım,

biliyor musunuz konuşurken ya da yazarken bir kişiye hitap etme şeklimiz bile o kadar önemli ki...
İlk satıra "Merhaba sevgili okurlar" ya da sadece "sevgili okurlar" da yazabilirdim ama tercihim değildir çünkü benim satırlarımı okuyan kişilerle aramda özel bir bağ olduğunu hissediyorum. 

Bugün burada bu satırları yazıyor olmamın bir sebebi var. Gözlemlediğim ve değişmesi gerektiğini düşündüğüm bazı tutumlar var. Bunları dile getirmek istiyorum, belki bir şeyler değişir ne dersiniz?

Satırlarımı okuyan ya da beni tanıyan bilir, iki kızım var.
Kızlarımı haftada 2-3 kez bir kuruma götürüyorum orada düzenli olarak devam ettikleri kursları var. 
Ben de haliyle orada kızlarımın derslerinin bitmesini bekliyorum.
Bekleme alanında beklerken ise ders çalışıyorum veya bir kitap okuyorum ya da test çözüyorum. Orada bekleyip kitap okuyan 1-2 kişi daha oluyor. 
Kurumun kütüphanesi var ama velilerin girmesine izin verilmiyor. 
Neyse sadede geleyim.
Orada bekleyen birkaç kadından oluşan veli grubu aşırı sesli konuşuyor, kahkahalar atıyor...
Çok rahatsız edici olduklarının ya farkındalar ya da farkında değiller bilmiyorum açıkçası, ama sanki böyle kendilerini kanıtlamak oradaki insanlara kendilerini duyurmak istiyorlar çünkü hep yaptıkları "ev işlerinden" bahsediyorlar. Neyse konumuz bu da değil. 
Asıl konuya geleyim, oranın güvenliğinden görevli kişi çocuklar ses yapınca "çocukları" uyarıyor ama o kadınlara bir kelam etmiyor. 
Bizim toplumda neden hep gücümüz çocuklara yetiyor? Neden yetişkinlere yani kendimizle aynı düzeyde olan kişilere değil de bizden güçsüz, yaşça küçük, savunmasız bireylere yani çocuklara hep lafımız, kızgınlığımız? 

Bu tutum beni çok rahatsız ediyor. Hatta büyük kızımı da.
Bir keresinde kızım sitemde bulundu ve "Anne neden hep çocuklara önemsiz davranılıyor?" diye sordu. 

Bence rahmetli Doğan Cüceloğlu'nun da dediği gibi toplum olarak kötü insanlar değiliz sadece farkındalığımız çok düşük...